Προσχέδιο

για ένα περίπατο στον κόσμο των σκιών

Η σύλληψη της διαδρομής προϋποθέτει την οσμή 
που φέρει τη νύχτα
η απόσταση του περιπατητή από την αδιόρατη ενέργεια:
φωσφορίζον περικάρπιο ή νίκελ 
που τρίφτηκε στ’ ακροδάχτυλα.

Τον διασκελισμό ανάμεσα σε όψεις 
που αναρτώνται fata morgana σ’ άβατους τοίχους. 
Την απορία του πως διασκέλισαν το τέλειο κενό 
και το λευκό ξεκίνησαν κυνήγι.
Την σάρκα να μας πεις, την σάρκα
γιατί την χαρίζουν στο θύμα, 
κι αποκλείουν την αστρική συστοιχία; 
Γιατί εξαντλούν βαριεστημένα μόνο το πρόσωπο 
κι αφήνουν τον νου περίοικο 
μες στις ανταύγειες;

Απαντώ: για τις σκιές το μπιτ νομίζεται άφθαρτο·
αλάθητος χτύπος στο νεροχύτη της νύχτας,
άκρων κυττάρων μελαγχολία 
απ’ το έμπλαστρο της ελάσσονος απόλαυσης. 
Όλα ανακαλούν το σημείο που απουσιάζει, 
φύλλο κρυφό ενός συντρόφου το μεσονύχτι.

Παραπέρα δεν μπορώ να σ' οδηγήσω· 
έχω ξεχάσει να ξεχωρίζω 
το ψωμί απ’ το σιτάρι, την απάνεμη γωνιά
απ’ το παρμπρίζ του λεωφορείου.
Σε μασέλες έψαξα και στης παλάμης το μούδιασμα·
ίσκιοι υμνούσαν την ανάταση
του προσφεύγοντος, ανοιχτοί
στην ακατάληπτη σειρήνα 
με δήθεν τρόμο
για το τρυπάνι που δεν στομώνει.
Όλα απορούν· 
μόνο τα βλέφαρα μου θυμούνται,
κρατώντας το ίχνος που καθρεφτίστηκες, 
μόνη ανάμεσα σε σκιές.

Φωνάζω! Να γυρίσεις πίσω το βλέμμα στον κοιταχτή σου.
Μα έχει ήδη περάσει
το συναξάρι των ίσκιων, μουρμουρίζοντας:
η σιωπή είναι χρυσός,
ανείπωτο χάδι,
σύντροφος στην αϋπνία, άηχος
μητέρα της μνήμης, διορία
ζωής. Τι λάθος… Τιμωρία
είναι αδιαφανής,
στα σκοτάδια παραγάδι,
προσωδία που διαβάλλει, θέση πρηνής
της αλήθειας, ένα κομμάτι οψιδιανός,
ένα σχεδόν γυαλί.

Και στη γη έψαξα. Μα, τα σπαρτά 
δεν γνωρίζουν τον ίσκιο κανενός·
φυτρώνουν πάνω στις πέτρες 
κι από κάτω η μνήμη ασθενεί,
σακί μ’ άηχα κόκαλα.

Εκεί βρήκες ν’ αποκάμεις; 
Να μη φοβάσαι τα παιδιά αποτεφρώθηκαν 
στην έκρηξη στον βαθύ τον ίσκιο
μ’ ένα φιλί μονάχα

Ανήμερα την επομένη

Των λόγων τους τόπους άφησα/και τις πύλες του νου/

σκοτεινόοος ανάμεσα στα ψηλά χόρτα/περιεπάτησα πολύ/

γεμάτος πνέμα απ' άχυρο/στις πατημασίες του ύπνου/

κρύβοντας το αίμα στο χιόνι/και στα χέρια στις γραμμές των

σκοπών χαμένων της νιότης. Της παρουσίας. 

\εργάζομαι ώρες και ώρες,μικρές και μεγάλες/

κάποιος θα είχε πει "δασκαλεμμένος κυρίως απ' όνειρο γι' αυτό

τόσο ανίκανος". Δεν έμαθα τίποτα απ' έξω;μπα-

Αχα, μπλεγμένος, Ναι, πολύ.

/κουράζομαι μέρες και νύχτες να ξεχειλώνω αυτά που φτιάχνω κι εσύ

ο έρωτας μου αυτό που

με νίκησε!/ξήλωνε δέρμα μου αδούλευτο

ξήλωνε τρίχωμα μου αχρείαστο.

σιγανά σιγανά στο ικρίωμα των ήχων.

Αγάπη μου 

σ'αυτό που παραδόθηκα νωρίς, ώστε να γίνου ο αόριστος ενεστώς. 

-στις λίμνες της πόλης,βλέπε αντικατοπτρισμοί

-στις λεωφόρους γκρι των ματιών σου, άκουε τιτιβίσματα των εκλειπόντων

Κι όμως γύρω μου όλοι να φλέγονται.κάθετος.

παγόβουνο.     

                  έγραψα-έφταιξα           είχε μιαν κάθετο τομή στο μέτωπο μόνο όταν γελούσε ή/και

τραγουδούσε. αρχοντορεμπέτικα στον κάμπο, νύχτα.

γελούσε συχνά όμως. και φευ τραγουδούσε συχνότερα ώστε η τομή αδύνατον εκτός εποπτείας.

θα μπορούσε να είναι, θα μπορούσα να ήταν δηλαδή, μα έμεινε μονάχα μια τομή

ένα βράδυ πιώμα και μια αργία πρωί.

Τι κρίμα μια τομή!κι εμείς τόσο βυθισμένοι στο εμείς. 

Ποια αφήγηση, ποια εμφύλιος ρήξη;Ακροβατώ στην 

                                         ασυνέχεια 

{μολοταύτα όλα αυτά μου θύμισαν πως το κείμενο δεν είναι παρά μια τομή επιφάνειας

κατ' αρχήν αόρατη, και πως πάντα ο πόνος, οδοκαθαριστής εν κρυπτώ, προηγείται.}

Πολιτικώς ορθόν/άρρυθμον

Μερικές φορές νιώθω την ανάγκη να διευκρινίσω πως δεν ζω εκτός
τόπου και χρόνου. Πως δεν ανασαίνω πεπλανημένα σχήματα ούτε πως βαίνω
ανάμεσα των δένδρων και των λόφων/ή αν το κάνω είναι εν συνειδήση μου,
Σκέψη βάσης: όλοι γράφουμε στο στοιχείο μας
Έτσι αν με συνέπεια ρίχνουμε τις μάσκες ή τις τραβάμε όσο πιο πολύ γίνεται
εμφανίζοντας μια μη-μάσκα, δεν παύουμε να γράφουμε στοιχειωδώς.
Το ίδιο μου ακούγεται.


Εκεί τοποθετούμαι ως προς τι είναι το πιο εποικοδομητικό. Ποια λειτουργία;
Ποια δράση; Σε σχέση με τι; Σίγουρα μην μπορώντας να απαντήσω βυθίζομαι
σα νάρκισσος σε εκείνη την ονειρική ματαιοδοξία του γράφειν
όπου τείνεις ενίοτε να πιστέψεις, καθησυχάζοντας το όντως ζειν,
πως τα πάντα εν τέλει δεν είναι παρά ένα κείμενο. Προσωπείο.
Αν κάποτα μίλησα αλλιώς ήταν κι αυτό μια μάσκα. Λάθος; Ίσως.
Δεν έχω τίποτα που να δικαιολογεί μια αυταρέσκεια ή μια 
πεποίθηση πως αυτά που λέω είναι σωστά, και αυτό μου αρκεί προς πορεία.
Πέπλο,πάλι.
σα νάρκισσος λοιπόν. Αν θες, σ' αυτά τα ξερατά του πολιτισμού της εικόνας
που ζούμε, μονάχα ετούτο το φυτό ανθίζει.


Η μεγιστοποίηση του επί μέρους ως δυνάμει όλον.Υποπερίπτωση:
η προσωπική σχέση επιτρέπει αυτή τη δυνατότητα, να βιώσεις τη μονάδα ως όλον
δίχως να είσαι βυθισμένος στις αυταπάτες της μερικότητας/ ή σχεδόν.
Κάπως σαν Τι ξεχάσαμε;
Να ζούμε ερωτικά, με δέος. Κι αυτό δεν ξαναβρίσκεται compadres
όντας κυνικοί, γινόμενοι σκληροί. Ουπς δήλωσις! Υποφώσκουν εν μέσω σκοτεινής
οδού οι αρτηριοσκληρύνσεις της πεποίθησης.


Μπλεγμένα πράγματα-ευχαριστώ διαδίκτυο! που μου επιτρέπεις να είμαι ασαφής.
Ήταν πάντα η ασφάλεια του λόγου μου, να κρύβομαι πίσω από τις δικτυώσεις που
μπορούσε να δημιουργήσει μια σχετικώς σκοτεινή δήλωση. σχετικώς γιατί αλλιώς κινδυνεύεις
απομακρυνθείς καθ'όλον από τη λειτουργία της γλώσσας ως τέχνη σημαντικής.
Εκ τούτου μάλλον δεν μου αρέσουν τα μανιφέστα.
Ή σχεδόν. Πώς να εκδύεσαι συνεχώς του ενδύματος που ράβεις με τρόμο;
πάμε πάλι.
Κοινή ζωή, με έρωτα, συμπάσχοντας μοιραζόμενοι. Με πίστη, με κατανόηση.
Τί άλλο να ζητήσεις;


Ας ξύσω λίγο το κεφάλι μήπως κατεβάσει τίποτε άλλο από αερολογίες.
Ανυπομονώ: για μια ζωή που κάποτε πίστεψα ότι υπάρχει.
Εκεί μέσα καλλιέργησα κάθε είδους συμβάσεις ώστε να απωθηθεί
στο μη υπαρκτό. Δεν θα μίλαγα αν δεν γνώριζα ότι αυτή είναι η δεύτερη παιδική
ασθένεια που θρέφει η εικονική πραγματικότητα. Και αυτή εδώ
η άπειρη ασυνέχεια του δικτύου
υποθάλπει μονάχα την απομόνωση από...δεν τολμώ να θέσω τον τοπικό
προσδιορισμό.Ας είμαστε ειλικρινείς, τουλάχιστον, όσο γίνεται.Όχι προς αυτομαστίγωση,
προς επιμόρφωση. Σε μας μονάχα λογοδοτούμε.

δεν συνηθίζω τις παραθέσεις αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ:

"έχω αυτή τη στιγμή τόσες θεμελιώδεις σκέψεις, τόσα πράγματα αληθινά μεταφυσικά να εκφράσω, που ξαφνικά κουράζομαι, και αποφασίζω να μη γράψω άλλο, ούτε να σκεφτώ άλλο, αλλά να αφήσω τον πυρετό της έκφρασης να μου φέρει ύπνο, και να χαϊδεύω με τα μάτια κλειστά, σαν να ήταν μια γάτα, όλα τα πράγματα που θα μπορούσα να είχα πει."

και εντάξει θα μου πεις ότι η αδυναμία του λόγου μπροστά στον πυρετό της συγκίνησης είναι κοινή εμπειρία.

εδώ δεν μιλάμε όμως για αυτό. το που κείται

εκτός εμπειρίας

είναι ο πυροκροτητής της έμπνευσης.

κι όμως ο πεσσόα αρνείται τη γραφή στο απόγειο της

μαγείας

γιατί καταλαβαίνει ότι έτσι θα λύσει το ξόρκι

εξορίζοντας στο χαρτί αυτό που 

τον κανει αυτό που είναι

εν τέλει η λογοτεχνία-αν θυμηθούμε και το περήφανο 

Longtemps, je me couchais de bonne heure- 

δεν είναι παρά η τέχνη του να νανουρίζεις την εν εκστάση συνείδηση

αλλιώς ο γραφεύς θα γινόταν

άλλο τι παρά 

μια φλεγόμενη

βάτος.

δεν μπορώ παρά να παρασυρθώ στην ανάγνωση

της γραφής στην

εν κοινωνία μεταφυσική 

στη στιγμή εκείνη

κατά την οποία ο άνθρωπος που σ΄αγγίζει 

εγγράφει επάνω σου

την επιθυμία του να αποχωριστεί το

σώμα του όπως ο γραφεύς επιθυμεί

να κενώνεται στο λευκό.

δεν μπορείς, φίλε, να κοιτάς το αγγιχθέν δέρμα

σαν 

μια επιφάνεια προς την αιωνιότητα.

αντίθετα 

ξανα-αγγίζοντας ξανά

και πάντα,χαϊδεύοντας
απαλά σαν μια γάτα

κοιμίζεις τον πόνο

που αφήνει

η αγκαλιά που σε αρνείται πάντα-

το κοινό τέλος του έρωτα. ναι αυτός που έγραφε έφταιξε
γιατί στοιχημάτισε στην πλευρά της ύλης.

έμεινε ξύπνιος να κοιτά

και να μην μπορεί ν'αγγίξει.

η γραφή είναι σωτηρία

γιατί είναι η πορεία προς την μνήμη

που γνωρίζει.

κι όμως μερικές φορές είναι προτιμότερο

να επιλέγεις στη σκοτεινιά της συνείδησης

τον ύπνο τον πυρετικό

τον γεμάτο υποσχέσεις για την τώρα

αιωνιότητα. εγώ που γράφω αυτές τις 

ανοησίες που αύριο δεν θα υπάρχουν

ή που εγώ θα είμαι πια ένας άλλος

γίνομαι το παιδί που επι τέλους θυμάται

και επιλέγει για τους οικέιους του

να πει ένα ονειρεμένο παραμύθι

για καληνύχτα.

με αγάπη.

                                             γράμμενο με πυρετό και με μετέωρο βήμα
π το πράγμα το πύρινο
της παγίδας και του πόνου
του προδοτικού πειρίθου
το παίγνιο  και η 
προστασία
της α-πουσίας.
πάντα.