προσφώνηση

κι αν όλα έχουν ειπωθεί τόσο,
ώστε σαν τριμμένα ρούχα δεν αντέχουν στο φόρεμα

στη μέσου του καιρού ας σταθούμε
μήπως και αφουγκραστούμε
-αν και όσο γίνεται-
τ' ανείπωτο ή έστω
αυτά που δεν λέγονται.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

σημείωση για μια μέρα, στο περιθώριο

στο στόμα που σχηματίζεται επί τη αρθρώσει
ο πόνος θυμίζει,θρυμματίζοντας, το 060 στην ανηφόρα-
στο λυκαβηττό κατοικούν τα νέφη. για να εκεί κατοικήσεις
ανέβα: διασκεδάζεις την ιστορία 
γραμμένη στις βιτρίνες,
περπατώντας μες στους γιατρικούς εγγράφεσαι-άλλη μια φορά-
στους ηττημένους.
δεν θα ανέβεις
δυο φωτιές καίνε παραπέρα και δυο οργασμοί καλπάζουν 
προς την ομόνοια
η ιστορία σε περιμένει
στη πλατφόρμα της. σε
μετοχές αθανασίες-παυσίπονα ή 
θλιβερές που είν' οι προσπάθειες μας
να πιάσουμε σήμα
με το αδιάβαστο.

1 σχόλιο:

Eriugena είπε...

Διαβάζοντας πρώτα το άνω κείμενο, ήλθε και έδεσε αυτό εδώ..η απελπισμένη προσπάθεια να διαβάσουμε το άρρητο, αν θές το λέω και μη-νόημα..μέσα στην καταραμένη (δι εμέ) Αθήνα..το διάβασα και επίτρεψέ μου να σε ψηφίσω ξανά..μού'ρθε και μιά απορία: δεν πάς σε κανα εκδότη; κι αν όχι, μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να την ψάχνουμε μαζί με άλλους ιντερνετικούς απελπισμένους για αυτοέκδοση! έχω κάποιες ιδέες..