sphinxes

ή de arte venandi cum avibus

Παίρνουν με την ανατολή την θέση σου στο τρένο 

κι οργώνουν τους δρόμους

Αιωρούνται τιτιβίζοντας καθημερινά 

τον θόρυβο 

Απαντώντας για σένα σε όσα 

δεν σε αφορούν 

Εκτελώντας στην εντέλεια όλες τις ιεροτελεστίες, 

πρόβες καλά μελετημένες, 

που εντυπώνουν, με τη δύση,

μιαν αεικίνητην παρουσίαν

Κι εσύ 

ο αμίλητος κι αγέλαστος,

το τετραπέρατο τέρας των τεσσάρων στοιχείων

κρατούσες ανέπαφο το μυστικό

πως δεν ζούσες.

ex post & ad finem

Αν κάτι υπάρχει στην πράξη αυτή που να θαυμάζω
είναι, θαρρώ, η ανεξάντλητη σημειολογία της
τόση που να την νιώθω μέσα από 
τα κάθε είδους φίμωτρα να επιτίθεται.

Έτσι, παρά τη βουβαμάρα των εκατέρωθεν παραλογισμών 
ιδανικά μου στρώνει το χαλί της αποφώνησης. 
Και περπατώ:

Μαζί μας στο στούντιο απόψε, η Σιωπή 
όλα τα σκήπτρα φέρουσα, 
τον εκκωφαντικό της απουσίας ήχο στο δεξί
και στο ζερβό το Λόγο, τριπλομαγεμένο.

Κι αν θέλετε επεξήγηση, ex post, τελεστικά, 
αυτοπροσώπως ελάλησε ο Αρχιερέας της Εξόδου 
παραθέτοντας μάλιστα τον Όργουελ: (2:46+) 
Οι λέξεις είχαν πάρει, να το ξέρετε, 
το νόημα τ' ακριβώς τ' αντίθετο τους.
Και μες στην Σιωπή μεμιάς τις αναβαπτίζει
(από τόπο άλλον βέβαια-να μην είναι μιαρός) 
ώστε όταν στο εξής ποιότητα ακούτε 
να εννοείτε ακριβώς, θέαμα!

Μα να μην ξεχάσουμε και το Σκοτάδι 
που μαζί μας στα πλατώ ευρέθη
(όχι το πηχτό, μην μου τρομάζετε, 
το άλλο το τρομαχτικά κενό)
-χωρίς χιόνια πια μιας και 
                   τα ψηφιακά μας έκαψαν τα χρόνια.

Ικανό να αποτυπώνει αυτό ακριβώς που είναι
έτσι που και με κλειστά τα μάτια να το εμπιστεύεστε.
Φέρει, επί πλέον, του αναβαπτίσματος το χρίσμα: 
εικονικό κενό μα συνάμα και κενό εικόνας. Επιτέλους! 
Απ' όπου και να το κοιτάξεις φαίνεται, πια, το ίδιο.

Σ' αυτήν την απόλυτη, της Εξόδου, διαφάνεια
η απουσία ήχου ανεμπόδιστη διατρέχει την ολική έλλειψη εικόνας.


Και έπειτα, εκεί που υπομονετικά καρτερείς
ο Εκφωνητής/Παρουσιαστής να εμφανιστεί 
εκπληρώνοντας την Έξοδο, να ακουστεί
ομολογώντας-ως είθισται τελευταίος-το όνομά του, 
να μάθεις ποιον άκουγες, ποιανού βρε αδερφέ η γλώσσα, 
χωνόταν μες στ' αυτιά σου και ποιον έβλεπες,
ποιανού-τελοσπάντων-η εικόνα κατέκλυζε τα μάτια σου: 
το σήμα κόβεται κι επιστροφή δεν έχεις.(γαμώτο!)

Έπεσε μήπως το φως για ποτές του δεν ήτανε καθρέφτης;
Έβλεπα άραγε εμένα ή τον άλλον
ή μήπως, χειρότερα, τα 'χω τελείως χάσει 
κι άκουγα μέσα μου τόσον καιρό κάποιον να μου μιλά
και σ' όραμα μονάχα όλο το σκηνικό μου εμφανίσθη;

Στο κρίσιμο σημείο της σημειολογίας
σκοτάδι και σιωπή, σμικρυσμένα, παντρεύονται,
πιάνουν ταχύτητες φωτός, δηλαδή εκσυγχρονίζονται, 
και γίνονται αιφνιδίως, Σφίγγα: 
                               Αδιαφανές πεδίο, μαύρη τρύπα. 

Από ένα άλλο σημείο, μη προσβάσιμο πια, 
(τον τρίτο της Σφίγγας όρο)
ακούς ήχους τελείως ακαθόριστους, 
φύλλων ίσως τσακίσματα, 
ελάχιστες μάλλον εκπνοές.
Και βλέπεις να διαγράφεται θολή 
ενός κάτι η φιγούρα.

Κι είναι πια πολύ αργά (άλλος θα έλεγε πολύ νωρίς;)
για να αναγνωρίσεις αυτά και σένα.
Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια
της εξόδειας λειτουργίας, στην Α[γορά] 
προσφέρθηκαν θυσία.

Τσιφ στα 20 hz

5am και
τσύφι τσύφι τσιφ
κοτσυφάκο μες στις σκονισμένες φυλλωσιές αόρατο,
σιμά στα 20hz, σε νιώθω να προϋπαντείς τη μέρα.

Σε νιώθω ναι, μα δεν σ' ακούω 
γιατί μια τέτοια χαραυγή
κοτσύφι ποιητάκο,
που κάποτε οι άνθρωποι ίσως τεντωνόντουσαν
για ν' ακούσουν τον ήλιο να θρύβεται 
τώρα κάνει τόσο θόρυβο που χάνονται 
κι οι εκρήξεις ακόμη του σύμπαντος.

Κι είσαι εσύ που μόνος ξέμεινες
ανάμεσα στους κήπους των περιχώρων
και δεν είσαι παρά ο ψίθυρος 
ενώ-όλοι-ακόμη-κοιμούνται.
(Ναι, τα κοτσύφια σ' αφήνουν να κοιμηθείς
πλέκοντας το υφαντό της μέρας που περιμένει εσένα να ξυπνήσεις)

Κι αν της αστικής πανίδας σχεδόν ανήκεις
δεν είσαι σαν τα ρυπαρά περιστέρια
-γνωστά πια και ως πτερωτοί μύες αστικοί-
ούτε σαν τις ψωροπερήφανες δεκαο-
χτούρες με τα δαχτυλίδια χωμένα στο λαιμό.

Τσύφι τσύφι τσιφ 
να μην το πάρεις πάνω σου!
Πίσω απ' τους σιδηρούς φράχτες που στέκεσαι
και υποτονθορύζεις, (εκ του θορ-θορ)
μην λησμονείς πως απ' την όποια ομορφιά 
μόνο θάρρος παίρνουν οι γενναίοι και προχωρούν
-τίποτε άλλο-.
Κοίτα λοιπόν κότσυφα,
μην ξεχαστείς μες στις τριανταφυλλιές 
και τ' αγκάθια κι άλλο
πυκνώσουν.

Αφού είσαι-και δίχως να το ξέρεις- 
ό,τι απέμεινε απ' τον 
δεκαπεντα-
σύλλαβο
ό,τι από την σιωπή
διεσώθη
πρέπει στις στράτες να βρεθείς στις στέγες να πετάξεις
στην άσφαλτο να σκορπιστείς (ή ίσως να μην πρέπει καθόλου)

Ή ίσως όπως τα ξαδέρφια σου στεκόντουσαν παλιά
να κλάψουνε τα παλληκάρια
-την είδηση φέρνοντας και την παρηγοριά μαζί-
έτσι και συ να μείνεις πρέπει σ'αυτόν τον κόσμο που 
μόλις κρατιέται απ' την παρουσία
ξεχασμένος ανάμεσα
σε συνθήματα τοίχων από μπετό κι από bit,
σε στενωπούς απορριμάτων
κι αυτήν την αβάσταχτη επανάληψη του οκταώρου.
Να μείνεις εδώ, πάντα σιμά στα 20 hz
ώστε, προνομιούχος της σιγής,
τον θάνατο να συλλαβίζεις.

Κι αν πάλι δεν: 
τότε μέλαν σώμα  

σαν σε σφάξω και σε φάω
θα 'ναι σαν τον θάνατο όλον να έχω καταπιεί.
Τότε σχεδόν-πορφυρό ράμφος
σαν ραμφίσεις ως εξορύξεως τους οφθαλμούς μου 
θα 'ναι σαν από έρωτα να έχω τυφλωθεί.

Ακόμη κι έτσι ξέρω να πω

καθώς καθ

μερινά στο δρόμο βρίσκω
πτηνά ισοπεδωμένα απ' την απροσεξία
πως αυτό που 
τελευταίο επιβιώνει από τη σήψη
το πτήνωμα είναι.



Καλό δρόμο κι αντάμωση αλλού.

Ελάφια στην Πάρνηθα

Εχθές το βράδυ καθώς εφ-
ημερίδων αποκόμματα επιμελώς αποδελτίωνα
έπεσα πάνω σε τρεις ειδήσεις περί την έλαφο
που λησμονώ ποιου λογισμού ο συνδετήρ
τις είχε συνενώσει.

Γεγονότες όλες στο όρος Πάρνηθα
αυτήν την εξορία της φύσης 
από το άστυ το πλέον ανοικτό
στην καταπάτηση.















Η πρώτη αναφερόταν στις φωτιές
που καψάλισαν ζώντα έτι τα ελάφια. 
Κοίτα να δεις, λέγω, πως εκδικείται η φύση
τη λογική της διαχείρησης.
Αφού κατέστη Δρυμός και μάλιστα
Εθνικός, η παράδοση στις φλόγες
ήταν ο ελάχιστος δυνατός ο-
δυρμός, μια στην κυριαρχία του πολίτη
ζωοθυσία.

Η δεύτερη για αγέλες σκύλων μίλαγε
που κυνηγούν τα ελάφια νεαρά. 
Κι εδώ άκου την, την εκτροπή 
πως την επιβίωση περιφέρει. 
Υπερπληθή τα ελάφια (αφού πια είδος προς
προστασία) γίνονται τώρα των κάποτε λύκων
η βορά κι η φύση την ισορροπία 
αναβιώνει. Μα είναι πια μια ισορροπία νεκρική:
Οι κάποτε υπηρέτες κυν-
ηγούν την προστασία της άγριας ζωής
αυτών που τους εγκατέλειψαν.

Η τρίτη μαρτυρούσε ενός ελαφιού την σύγκρουση
με ποδηλάτη κατηφορίζοντα του όρους την φιδωτή ά-
σφαλτο, γοργά κι ανυποψίαστα.
Κι ανεφώνησα: Επί τέλους 
η αθωότητα κερασφόρα
-έστω κι ακουσίως-
αντεπιτίθεται!

Μα ήταν μια της σημειολογίας μου πλάνη.
Γιατί στο λέω όπως πια το νιώθω:
στα μάτια σου την βλέπω
την πιστότητα την αφελή, του σκύλου υποταγή,
και του ελαφιού-πιο σπάνια-τον τρόμο, 
της ασφάλειας την πλήθυνση.

Μα αυτό που λείπει και το τρέμω
όπως ριγάς μες στη βαθιά επιθυμία,
εξόριστο κι άφαντο στη ράχη απά της Πίνδου
(το ελάχιστο καταφύγιο που την Κάθοδο 
ως τις ακτές πια αδυνατεί)

είναι η άγρια η τρυφερότητα
των λύκων η κοινωνία,
η τρομώδης.


υγ: Ο  σημερινός κυν-ισμός δεν είναι άραγε μια νεκρική αναπαράσταση της αγριότητας;

Looking at five white Arctic wolves
at a km distance
(white dots, not visible),
circling the camp
for a few days.
(photo:J.Brandenbug)