προσφώνηση

κι αν όλα έχουν ειπωθεί τόσο,
ώστε σαν τριμμένα ρούχα δεν αντέχουν στο φόρεμα

στη μέσου του καιρού ας σταθούμε
μήπως και αφουγκραστούμε
-αν και όσο γίνεται-
τ' ανείπωτο ή έστω
αυτά που δεν λέγονται.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

ο οδοκαθαριστής




















Στα πάρκα τα περιποιημένα των μητροπόλεων
και στα σοκάκια των καλών συνοικιών
η καθαρότητα του τοπίου θα έπρεπε να εγγράφεται 
στο μητρώο της αντίληψης ως απουσία: 
δεν είναι παρά το ίχνος που αφήνει πίσω της 
μια σάρωση.

Η παραπλάνηση εδώ λειτουργεί δια της αφαιρέσεως.
Γιατί ο οδοκαθαριστής δεν νοείται παρά απών,
ακροβατώντας πάντα στην ανεστραμμένη 
μοίρα του ζητιάνου.
Ο ένας προσπαθεί να σε πείσει ότι υπάρχει
κι έτερος ότι δεν, καθόλου.

Κι οι δυο ματαίως μάλλον
μιας και εν τέλει δεν αποτυπώνονται
παρά μονάχα στην εικόνα του τοπίου, 
σχεδόν σαν στοιχεία αρχιτεκτονικής
όπως οι κυκλαδίτικες γάτες.

Κι έτσι ακόμα κι στους μυημένους 
που την οφθαλμαπάτη υποψιάζονται
το υποκείμενο συνήθως τους διαφεύγει.
Όχι αδίκως, αφού κι ο ίδιος μάλλον αγνοεί πως αυτό που σκουπίζει
δεν είναι παρά η ίδια του η παρουσία.

Εδώ όμως για λίγο θα σταθώ. Γιατί δεν είναι διόλου της τέχνης 
αμελητέο μέγεθος.
Μα εκεί που οι πεζογράφοι αρέσκονται ν' αφηγούνται το πώς
αναμετράται με τις σορούς πτηνών μη ζώντων/
κι οι ποιητές το πώς συλλέγει σωρούς πραγμάτων 
απ'την αγριότητα ανυπεράσπιστων
(πέτρες γραμματόσημα πώματα από φάρμακα 
                         σπασμένα γυαλικά λουλούδια)
εγώ δεν βλέπω παρά τον άνθρωπο, ανήμπορο, με τη σωρεία
να μάχεται, των περισσευμάτων.

Απ' τα φυλλάδια των διαφημιστικών ως τις μισοσβησμένες γόπες
κι από τις σύριγγες ως τα ωχρότατα φύλλα
να εργάζεται ολοένα σαρώνοντας κι ουδέποτε σαρωνόμενος.
Απ' το χάραμα ως το ύστερο βράδυ 
μες στους αγέρηδες που αμφισβητούν την αποκομιδή
και μες στη διαρκή του πλήθους αδιαφορία
φορώντας πάντα και μονάχα της απουσίας το σηματοδότη: 
το φωσφοριζέ γιλέκο των υπαλλήλων του δήμου.

Κι ωστόσο δεν μπορώ, δεν θέλω μάλλον
να αποκλείσω το ενδεχόμενο μιας
εγκαρτέρησης. Την πιθανότητα γυρίζοντας σπίτι
να μην κομίζει μονάχα την υπερφόρτωση
και τον ακοίμιστο πόνο της διαψευσμένης διαλογής. 
Προς τούτο τον φαντάζομαι λιγάκι ως νέο προφήτη 
ενός κάποιου νέου θεού ο οποίος
για να να καταφέρει να είναι πανταχού παρών
κομματιάζεται στο απειροελάχιστο.
Βουτηγμένος σ' αυτήν την πολλαπλότητα ο ήρωας μας
ενδεχομένως να συναντά έναν νέο τρόπο να υπάρχει
εξερευνώντας της ζωής διαρκώς τα απορρίματα.

Σίσσυφειος ο κόπος του, ίσως. 
Για αυτό της πόλης διαβάτη να συλλογίζεσαι 
καθώς περνάς από δρόμους καθαρούς και πλατείες τακτοποιημένες,
την καθημερινότητα μιας ύπαρξης ατυχούς 
που αναλώνεται 
για να μπορέσεις εσύ ασυλλόγιστος να πορεύεσαι, 
που εξοντώνεται 
για να απομακρύνει από το διάβα σου 
κάθε τι το ευτελές.

Κι αν συνδράμει με τον τρόπο του, όπως είπα,
στην παραπλάνηση-Συγχώρεσέ τον! 
Είναι κι αυτό μια 
της εργασίας του
συνθήκη.

Υγ: Οποιαδήποτε με σωρεία αχρήστων πληροφορίων 
ομοιότητα και κάθε είδους σαρώσεων δυσκολίες 
είναι αποτέλεσμα οικτρής παραπλάνησης.

4 σχόλια:

Eriugena είπε...

Δεν σε κολακεύω, αυτό το ποίημα-κείμενο, τι να πω, είναι εκπληκτικό..και δεν είναι μόνον καλά ζυγισμένη η ενότητα θεωρίας και συγκίνησης αλλά ακόμα περισσότερο η ενότητα συγκίνησης και έγνοιας για τον πραγματικό κόσμο, τον πολυδόξαστο αλλά αγνοημένο κόσμο μάλιστα της εργασίας (και επίκαιρο θα έλεγα με όλον αυτό τον διωγμό των εργατών καθαριότητας). Το ρούφηξα μονομιάς και αν και δεν έχει σημασία η επιθυμία μου θα ήθελα κι άλλο και για όλα τα "ταπεινά"..
Ειλικρινά μπράβο..

Ονειρμός είπε...

Απίστευτο, το καλύτερο ποίημα που έχω διαβάσει εδώ και πάρα πολύ καιρό......Γύρω από μια κεντρική σύλληψη του οδοκαθαριστή ως αυτοεξαλειπτόμενης παρουσίας έχεις οικοδομήσει έναν πολύ ιδιαίτερο κόσμο. Έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από μια παρουσία-απουσία.

Νimertis είπε...

Ομολογώ πως λίγο πριν πρωτοδιάβασα τον οδοκαθαριστή και... δεν έχω εύκολες τις λέξεις... έχω σχεδόν σοκαριστεί...
καλύτερα το λοιπόν να μείνω με το πρωτογενές τούτο ακέραιο βίωμα και να μην το μαγαρίσω με σκέψεις και σχόλια...
το ρίγος σπάνιο πια... και σ'ευχαριστώ πολύ γι'αυτό...

dirdawuth είπε...

Παιδιά με φέρνετε σε δύσκολη θέση!
Όχι τίποτε άλλο αλλά είστε όλοι ένας κι ένας.
Ξαναλέω, εργάζομαι πάνω σε κοινό με σας σκοπό κι αφού σας συγκινεί, είναι δείγμα ότι πάω καλά.
Ευχαριστώ
υγ:eriugena ελπίζω ότι θα υπάρξει συνέχεια.