προσφώνηση

κι αν όλα έχουν ειπωθεί τόσο,
ώστε σαν τριμμένα ρούχα δεν αντέχουν στο φόρεμα

στη μέσου του καιρού ας σταθούμε
μήπως και αφουγκραστούμε
-αν και όσο γίνεται-
τ' ανείπωτο ή έστω
αυτά που δεν λέγονται.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Ο δρομέας και ο ίσκιος του

σχεδίασμα α'

Όσο και να τρέξω ο ίσκιος μου με προλαβαίνει:

       πάνω στα πεζοδρόμια, τις γέφυρες και την καυτή αδιάφορη άσφαλτο`
ακόμα και στους περίκλειστους κήπους, άλλων ίσκιων
τα περιγράμματα διασκελίζοντας ως
  για να γλιτώσω απ' την όψη την σκιώδη
κινούμαι πάντα προσήλιος`γελάστηκα.
Εκείνος πισώπλατα ως και τον ρου του καρκίνου διάβηκε μαζί μου
για να μην βρω, χιλιάδες μίλια έπειτα,
ούτε ίχνος από με.
Να σταθώ ακίνητος πρέπει
ώστε θλιμμένος κατά πως λέει το ποίημα να τον γδυθώ,
καταμεσήμερο;
Ανώφελο: χρόνος και ίσκιος συνωμοτούν αφήνοντας εμέ ελάχιστο και
τόσο πιο ελαφρύ που μόνο πτηνός μονάχα μα
το πέταγμα αντιστέκεται στο χρόνο
όπως τα σύννεφα είναι του ήλιου ίσκιοι
Να τρέξω εν σκοτία τότε: 
                                       χρειάζομαι κάποιον, κάτι να μ'οδηγεί
κι ο ίσκιος φρόντισε να μ' αφήσει εκκωφαντικά μόνο μαζί του
κι ως γνωστό στο σκοτάδι δεν τρέχεις δίχως συντροφιά
ποτέ.

Αν κλείσω τα μάτια,εξουθενωμένος ως είμαι

κι ένα ίσως χέρι μπλεχτεί με το δικό μου, δεθεί
όπως οι δρομείς οι μη βλέποντες, και τρέξω
με βήμα ταυτόχρονο, πόδια το ίδιο δουλεμένα
ίδιοι πνεύμονες καρδιά ίδια ανάσα μία σκιά
γιατί

δεν την αντέχει ένας δρομέας τη μοναξιά



κι ούτως ούτε "σκιάς", ούτε "αϊσκιωτος" κατά την σκιαθίτικη γενεαλογία των ανθρωπίνων όντων.

2 σχόλια:

Νimertis είπε...

υπάρχουν στοχαστές και γραφές τους που αισθάνεσαι πως δεν έχεις να προσθέσεις τίποτα, δεν μπορείς να αφαιρέσεις λέξη αλλά και να προσθέσεις ούτε συλλαβή... τούτο μου συμβαίνει με σένα σχεδόν πάντα φίλε μου...
αυτό που σκεφτόμουν όσο διάβαζα ήταν πως δεν είναι τελικά ο 'ιστάμενος' το σύμβολο του στοχαστή αλλά ο 'δρομέας', ο 'δρόμων'... καθώς στην πρώτη περίπτωση η παύση του χρόνου, η ακύρωσή του επιτυγχάνεται με τον 'διαλογισμό', ας πούμε, με τη δεύτερη επιτυγχάνεται δια της διαρκούς κίνησης...
θα μου πεις ο πυρήνας σου είναι άλλος... όμως αυτό σκέφτηκα... και όσα γράφεις πάντα είναι πρώτη ύλη για περαιτέρω σκέψεις...
να'σαι καλά...

dirdawuth είπε...

Χαίρομαι που περνάς και δίνεις τόση ζωή σε αυτό τον κατα τ'άλλα κοιμώμενο ιστότοπο.
Καθώς κι εγώ απολαμβάνω κυρίως τα κείμενα που με αφήνουν να τα πάω παραπέρα, το σχόλιο σου είναι σημείο αναφοράς.
Όσο για την κίνηση θα συμφωνήσω, ήταν άλλωστε μια πτυχή της σύλληψης του κειμένου που δεν μπορούσα να επεκτείνω.
Εν κατακλείδι, αποδεικνύεις την σπουδαιότητα της ανάγνωσης και το θεμελιώδες της ύπαρξης της: Βαθαίνεις το κείμενο!