προσφώνηση

κι αν όλα έχουν ειπωθεί τόσο,
ώστε σαν τριμμένα ρούχα δεν αντέχουν στο φόρεμα

στη μέσου του καιρού ας σταθούμε
μήπως και αφουγκραστούμε
-αν και όσο γίνεται-
τ' ανείπωτο ή έστω
αυτά που δεν λέγονται.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

εμένα ο δρόμος μου είναι αδιέξοδος.
χωρίς πλάκα.
λέγεται αγίων θεοδώρων και ξεκινά από ένα νεκροταφείο


το παράδοξο είναι πως συνεχίζει παραδίπλα.άρα δεν είναι ακριβώς αδιέξοδος
μα
   φτάνοντας στο τέρμα
πρέπει να σκεφτείς πως πέρα 
των άλλων υπάρχει κι η
όπισθεν


σημειωματικά: ο δρόμος που διαλέγεις κι ας ξεκινά από έναν κατά συνθήκη τόπο μνήμης,(που αξιωματικα δείχνει-πως-οδηγεί σε αδιέξοδο)δεν μπορεί να είναι παρά η απόδειξη της απλής ως τότε υποψίας πως η κάθε διαδρομή πρέπει να έχει τουλάχιστον ακόμη μια εναλλακτική.
συν ότι θυμόμενος ότι εκεί έθαψα κάποτε ένα φίλο 
κάθε που φτάνω κάθε μέρα μπροστά στην αδυναμία να διαλέξω 
τη φορά της στροφής του κορμού μου 
πρέπει να αναλογιστώ πως οι ταράτσες περπατιούνται,
πως οι σκάλες κατεβαίνονται με ποδήλατο 
πως παραδίπλα ο δρόμος-απαράλλαχτος-συνεχίζει για με κι ας ανηφορικός. 
πως γαρ ου!


υγ.ναι οπερί ου ο λόγος δρόμος μετουσιώνεται σε σκαλάκια.

3 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

το σημαντικό είναι να μπορούμε να διαλέγουμε το δρόμο μας… και ύστερα ας ακολουθήσουμε την έξοδο ή το αδιέξοδο…

dirdawuth είπε...

λες να μην έχουμε δυνατότητα επιλογής;
δεν ξέρω.
κάθε φορά είναι και θέμα οπτικής

Eriugena είπε...

Στ'αλήθεια κατανόησα αυτό τον συνεχή-ασυνεχή δρόμο με τα σκαλοπατάκια και την δυνατότητα "πισωγυρίσματος" ως τον πραγματικό δρόμο, τον δρόμο που διαβαίνουμε αληθινά-πρακτικά πρίν ακόμα κατασκευάσουμε τους χάρτες, δηλαδή τις θεωρίες..θεμελιακά συμφωνώ, απλά συμφωνώ πως συνυπάρχουν πάντα οι ενδεχομενικότητες, δεν υπάρχει απόλυτος δρόμος να επιλέξουμε-πλήν του ταξικού, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!